Mijn naam is Marina, 56 lentes jong, en ik ben ontzettend trots op waar ik nu sta in het leven. Dat heb ik te danken aan een bijzondere stap: ik ben gaan paardrijden. Het paard werd al snel de spiegel van mijn onderbewustzijn. Bij haar mag ik helemaal mezelf zijn, want zij oordeelt niet.

Stapje voor stapje laat zij mij voelen waar ik zelf niet meer bij kon, en waarin ik mag groeien of meer mag durven. Het paard geeft mij een diep gevoel van innerlijk weten en de kracht om door te gaan, ook op de momenten dat ik eigenlijk wilde stoppen.

Haar belangrijkste boodschap? Leven in het nu. Niet bezig zijn met wat was, wat is of wat komen gaat, maar echt leren zijn in het moment. Het paard vraagt om oprechte aandacht, en die kun je alleen geven als je er ook écht bent. Zonder die aandacht is er geen focus, en zonder focus dwaal ik al zoekend rond naar iets wat er eigenlijk allang is. Het dwingt mij om simpelweg mijn authentieke zelf te zijn, want dat is het enige wat ik hoef te doen: mezelf zijn.